Trial and Error: XIV

Chapter 14

Nauna nang dumating si James sa tagpuan nila ni Devon.  May dala itong pagkain para sa kanilang dalawa. Sinugurado ni James na walang tao sa bakanteng building. Walang mapagsidlan ang kaligayahan nito sa kakaisip na sila na uli ni Devon. 

“Grabe sobrang luma na pala ng building na ito, ano?” nagulat ang binata nang marinig si Devon. Lumapit naman agad si Devon sa kanya at hinalikan ito sa pisngi. “Sorry, nagulat kita.”

“I’m just so glad it was you. Have a seat, Baby.” Pagaalok nito ng upuan. “Let’s eat then we’ll talk.” At nagsimula na silang kumain.

“Ang sarap naman nito, Baby. You made this?” tanong ni Devon.

“No, I asked Manang to cook it. I told her to make it special because this is a special day for us.” Ngiting ngiting wika ni James habang nakatitig kay Devon.  Ang Devon naman ay di maiwasang magblush sa mga tinatapong tingin at ngiti ng binata.

“Pano nga pala natin ito gagawin?  Sa Friday na ang graduation natin. May dalawang buwan pa bago tayo magkacollege. Nga pala James, baka hindi tayo maging schoolmates sa college.  Napagkasunduan kasi nina Mama at Papa na sa iba nila ako papagpaaralin.” Lungkot na wika ni Devon at nagulat naman si James.

“Are you serious? You mean, we won’t be in the same university? Well, I guess your mom already knew that I’ll be going there too.” Dismayadong wika ni James.

“We can still work it out, right? We’ll find a way to see each other even after class.  I’ll make sure that our schedules will be the same.” Pagpapakalma ni Devon sa sitwasyon at hinawakan ang kamay ni James.

“Yes, we’ll make a way. Manila is a small city and even if she puts you to a far off university, I’ll still find a way. I appreciate you taking the leap again with me.  I know it was hard for you to make that decision but I am so happy that you did.” Wika ni James habang hinahaplos ang muka ni Devon na sobrang namiss niyang hawakan.  Nakatitig lang naman si Devon kay James at di malaman nito kung bakit ganun nalang ang lukso at tibog ng puso niya sa bawat dampi ng kamay ni James sa pisngi niya. Marahil ay namiss din iyon ng kanyang puso.

Napatitig na rin si James sa mga mapangusap na mga mata ng dalaga. Animo’y magnet na nagdikit ang kanilang mga muka at binigyan ng napakatamis na halik ni James si Devon sa labi nito na siyang nagpapikit sa mga mata ng dalaga. Hindi nagtagal ang halik dahil nangamba rin si James na baka may makakita sa kanila. Pakiramdam naman ni Devon ay nasa malayo siya at nakikita niya ang sariling nasa bisig ng binata habang umiikot ang paligid. Parang panaginip. Ngumiting muli si James kay Devon at nagblush naman ang huli. Parang matutunaw siya sa ngiting binibigay ng binata. Ganun din naman ang dulot ng magagandang ngiti ni Devon kay James.

“I love you so much, Ms. Soriano.” Titig na wika ni James kay Devon.

“I love you too, Mr. Reynolds” at di na napigilan ni Devon ang sarili at binigyan uli niya ng isang mabilis at matunog na halik sa labi ang binata. Niyakap naman siya ng binata ng pagkahigpit higpit, “I miss you. I miss us.  I hope we’ll be like this forever.” Wika ni James at kumalas na din sa dalaga. May kinuha ito sa dalang bag at iniabot kay Devon.

“Here. I found the smallest cellphone possible that we could use to communicate.  Do you think you can hide it when your at home or wherever?”  tanong ni James kay Devon na hesitant naman kunin ang telepono mula sa binata.

“I’m scared James. Can’t we just stick with the letter?” pagmumungkahe ni Devon sa nobyo.

“In two days, Baby, the class will be over.  I can’t ask Ivan to bring you my letters because Trish doesn’t want to.  She thought it was Ivan writing you those letters and they argued because of that.  That’s why Ryan, who took my one week allowance just so he could have a snack at Spirals, was the one who gave you my last letter.” Wika nito at animo’y nagkaroon ng thinking bulb si Devon sa ibabaw ng ulo niya. Siya ata ang may kasalanan kung bakit sa Spirals pa nagsnack si Ryan.

“I think that’s my fault. Ryan asked me what’s the most expensive restaurant in Manila and I thought of Spirals. I’m so sorry.” Ngiwing pagpapaliwanang ni Devon.

“No worries, Baby.  If this is what I get in return, he could eat in that place for all eternity.” Wika ni James na nakatitig nanaman ng pagkalagkit-lagkit sa dalaga with matching todo smile.

Halos mawala nanaman sa sarili niya si Devon, “So, okay. I got it. Just wish me luck that my mom won’t see this small cellphone. What if she does, what’s my excuse?” ninenerbyos pa ring wika ni Devon.

“Here’s our plan.  You will not leave anything on that phone, not even my number. You will make sure to erase every messages, every call history.  If she found out about the phone tell her you found it someplace and couldn’t find the owner so you kept it but you will surrender it.  I thought of it already. It’s a risk free plan. Just don’t get caught using it and I already have it on mute, it will just vibrate so keep it close to you. Okay?” paglalahad ni James na parang proud na proud na isip niyang plano sabay kurot sa pisngi ni Devon.

“You really thought of it.  Well, Mr. Reynolds, I guess we have a plan.” Ngiting wika ni Devon kay James at kinuha na ang cellphone mula sa binata.

“One more thing, since we want to be extra careful this time, is it okay if we won’t be going out if we wanted to meet? We’ll just stay at my place, it’s safe there and we can be ourselves.” Dagdag ng binata kay Devon.

“Okay, whatever you say, sir.” Ngiting tugon ng dalaga kay James.

“Let’s finish eating and let’s head back to our classes.” Wika ni James at kinindatan si Devon na siya namang ikintuwa ng dalaga.

“You’re so adorable when you wink. I love it.” Sabay kurot sa pisngi ni James at nagpatuloy na sila sa pagkain.

Nahalata ni James na sa tuwing susubo si Devon ay nakatitig ito sa kanya. Natatawa tuloy siya at di mapigilan ang sariling batiin ito, “Am I that delicious to your eyes that I’ll be you ‘ULAM’?” natatawang saad ni James. Parang natauhan naman si Devon sa sinabi ni James at halos masamid sa naisubong pagkain. Inalok naman agad siya ni James ng maiinom.

“Pambihira ka naman, Baby! Alam mo naman, ganun ka kasi kayummy.” Pagsasakay ni Devon sa pagbibiro ni James.  Tawanan naman ng tawanan ang dalawa hangang sa matapos sila sa pagkain.

Nililigpit na ni Devon ang mga baunan nang maramdaman niyang lumapit si James sa likod niya at niyakap siya nito.

“Can’t we just stay here longer?” malambing na saad ni James habang ang ulo nito ay nasa may pagitan ng balikat at leeg ng dalaga.  Nakikiliti naman si Devon sa ginawa ng nobyo at binitawan ang hawak na baunan at humarap dito para yumakap na rin.

“We can, but not now, Baby. We still have class.” Sabay brush ng nose niya sa nose ni James. 

“I’m just so happy. I know our new plan will work. Trust me.” Buong ngiting wika ni James at sabay pakawala ng isa nanamang mabilis na halik sa labi ng dalaga. Pakiramdam ni James ay walang tigil na inaanyayahan siya ng malambot na labi ni Devon at hindi niya mapagilan ang sariling hindi pagbigyan ang sarili.

“Nakakarami ka na Mr. Reynolds ha. Ano, tara na? Baka hanapin na tayo.” Yakag nito kay James at bumitiw na sa pagkakayakap. Isinalansan na rin ni Devon ang dalang baunan ni James sa bag at binitbit naman ang bag ng binata. Hawak ni James ang isang kamay ni Devon at hinigit niya ito palapit sa kanya.  Nagulat naman si Devon at muntik nang maout of balance ngunit nasalo naman ito ng maagap na bisig ni James.  Nagkatitigan nanaman sila ng pagkalagkit lagkit at ibinaba ni James nang dahan-dahan ang mukha niya sa dalaga at inangkin nito ang mapupula at manipis na labi ni Devon. Wari’y nanlambot ang tuhod ni Devon kaya napahigpit ang hawak nito sa leeg ni James at sandali pa’y natapos na rin ang matamis na halik na ipinabaon ni James sa nobya. 

“You go first.  I’ll follow in a few. Let’s do this again tomorrow, okay?” Malambing na malambing na bilin nito kay Devon at inalalayan ito para makatayo ng maayos.  Tango nalang ang nasagot ni Devon dahil iba ang naramdaman niya sa huling halik na ibinigay ni James.  Abot hanggang tenga ang ngiti ni Devon na lumabas sa bakanteng building. Makalipas ang ilang minuto ay sumunod naman si James na sarap na sarap pa rin sa pakiramdam na nakasama niyang muli ang babaeng pinakamamahal niya.