Falling Slowly: Twenty Four

Chapter 24

Mabilis na nagpaalam si Monette sa ina at sa mga Romualdez na tutuloy muna ito sa mga pinsan sa kabilang barrio. Pagkakuha ng gamit ay nagpaalam na rin it okay Lenny at sinabihan itong magkikita nalang sila kinabukasan sa pupuntahan nilang reunion.

Halos hapon na at hindi na masyadong kainitan kaya naisip ni Monette na maglakad nalang papunta sa mga pinsan.  Nang makaramdam ng pagkahapo ay tinungo nito ang isang waiting shed at umupo dito.

“Napakaliit lang talaga ng mundo. Bakit ba naman kasi si Jay ay si Ren din? Sana naman hindi na ituloy ng mga magulang nila ang planong pagpapakasal sa dalawa. Igugunaw iyon ng mundo ko. I swear!!!” pakikipag-usap ni Monette sa sarili.

Biglang may sasakyang dumaan na napakabilis kaya lahat ng alikabok sa kalsada ay nagising nito’t napunta sa muka ng nagpapahingang si Monette. Busit na busit na sinundan ng tingin ni Monette ang kotseng dumaan at pinagpag ang suot na palda.

Napansin naman ng nagmamaneho ang babaeng dumungaw sa waiting shed mula sa rearview mirror nito bigla nitong inaapakan ang brake ng kotse ng makumpirmang kilala niya ang dalagang nasa waiting shed. Agad na inatras nito ang kotse at tumigil sa babaeng nakasimangot. Ibinaba nito ang passenger’s window.

“Monette?” sigaw ni Ren na nasa driver’s seat. Nagulantang naman si Monette nang marinig ang pangalan niya at dahan-dahang sinilip ang nagmamaneho ng kotse. Biglang nabitawan ni Monette ang bitbit na bag nang makitang si Ren ang lalaking tumawag sa kanya.

“Anong ginagawa mo dito?” takang tanong ni Ren kay Monette na tulala pa rin.

“Nak ng patola!!! Bakit ba ako nagpalda ngayon? Syet! Kumalma ka!” bulalas ng isip ni Monette.

“Ano, ummm, ikaw! Anong ginagawa mo dito? Tagal mong nawala. HInahanap ka ni bossing hindi ka man lang nagpaalam.” Pilit na pagiiba ng topic ni Monette at napangisi naman si Ren sa narinig.

“Really? Change topic! You’re so predictable, Monette.” Wika ng isipan ni Ren.

“I asked you first.” Simpleng sagot ni Ren.

“Syet! Ayan nanaman ang accent nay an. Buti nalang nakashades ka at di ko nakikita ang mga mata mo. Tsk!” bulong ng utak ni Monette.

“Because…. Sinamahan ko ang dyosa kong umuwi dito. Masama?” mataray na sagot ni Monette sa binata. Pagkasagot ni Monette ay inayos naman ni Ren ang kotse para maiparada ito at lumabas ng sasakyan.

“Oh my gawd! She’s wearing a skirt! She looks so radiant with the sun rays beaming on her dark skin. Snap out of it!” pagsuway ni Ren sa isipan niya at napangisi.

“I guess her parents didn’t know that you two are gay. You are actually wearing a skirt.” Nangingisi pa ring wika ni Ren na nagpapuot kay Monette sabay irap nito. “It actually suits you.” Pahabol ni Ren at nagblush naman si Monette sa nadinig pero hindi pa rin nito nilingon ang kausap na binata na ngayo’y nasa tabi na niya.

“So, saan ang punta mo niyan. I bet hindi ka magstay sa DYOSA mo kasi hindi nga alam sa kanila?” tanong ni Ren dito.

“Oo! Bawal ako dun magstay. Dun ako sa mga pinsan ko pupunta.” Iritang sagot ni Monette. “Pakamalas talaga’t kailangan pang ngayon kami magkita.” Bulong ng isip ni Monette.

“Tara! Ihatid na kita. Mukang pagod ka na e.” ngiting wika ni Ren sabay tanggal ng shades niya at pinakatitigan ang dalaga. Bigla din namang napatingin si Monette sa binata at di namalayang napatagal ang titig nito’t isang pitik ang narinig niya.

“Hindi ako sa sinag ng araw matutunaw kundi sa mga tingin mo. Kung hindi ko lang alam na tibo ka, iisipin kong may gusto ka sa akin.” Pangungulit ni Ren na nagpalaki ng mga mata ni Monette. Biglang isang malakas na hampas ang isinagot ni Monette sa hirit ni Ren at napa-igik ang binata.

“Shet! I forgot how hard you hit. That hurts, Monette.” At hinimas ang brasong natamaan. Nakunsensya naman si Monette at napahimas na rin sa braso. Kuryente! At biglang inalis ni Monette ang kamay sa braso nang nakangising si Ren. Bigla namang kinuha ni Ren ang bitbit na backpack ni Monette at walang anu-ano’y kinuha nito ang kamay ni Monette at iginaya papunta sa kotse niya. Hindi malaman ni Monette kung pano pipigilan ang kasiyahang nadarama pero halos magmuka na siyang natatae sa pagpigil.

Pinagbuksan siya ni Ren ng pinto at pinapasok sa loob ng kotse. Umupo na rin si Monette sa passenger’s seat at pagkasara ng pinto niya’y agad ding umupo si Ren sa driver’s seat at tinignan siya.

“Is she blushing? She’s not. But why is my heart beating this fast.” Bulong ng isipan ni Ren at napahawak sa dibdib niya. Napuna naman ni Monette iyon at nabahala.

“Anong nangyayari sayo, Ren? Okay ka lang?” alalang tanong ni Monette at napatingin naman si Ren sa kanya at nginitian ito. Iniwas agad ni Monette ang mga mata niya sa binata at umayos ng upo.

“Tara na. Alis na tayo. Sa susunod na bayan lang ako.” Wika ni Monette na iwas pa rin ang paningin sa binata. Ilang sandali pa’y hindi pa rin nagiistart ang kotse kaya nilingon na niya si Ren.

“May balak pa ba tayong umalis? Kasi pwede ko namang lakarin.” Mabilis na wika ni Monette at biglang kumilos si Ren kaya napasandal muli si Monette sa kainuupuan at bigla nalang na nasa harap na niya ang muka ng binata at nakatitig dito nang… Click! Nagulat si Monette at agad ding bumalik sa ayos si Ren at nagsuot na rin ng seatbelt.

“Hindi ka pa kasi nakaseatbelt.” Ngiting wika ni Ren pero nakatingin lang sa kalsada at pinaandar na ang kotse.

Falling Slowly: Twenty Three

Chapter 23

“Nay, nasan ho si Lenny?” tanong ni Monette sa inang nagdidilig ng halaman sa mansyon ng mga Romualdez.

“Naku, pumunta dun sa mapapangasawa niya.” Wika ni Aling Tinay.

“Ano ho? Tuloy pa rin pala ang planong iyon? Alam mo nay pasalamat talaga ako’t di tayo mayaman. Iyong isa ko rin hong kaibigan sa Maynila, mayaman din, pareho ng kapalaran ni Lenny.” Wika ni Monette.

“Teka! Pocha! Hindi kaya si Ren ang taong pakakasalan ni Lenny? Nak ng bugelyang froglet naman kung nagkataon! Pero hindi impossible mukang galing sa ibang bansa tong si Ren e.” bulong ni Monette sa sarili.

“Nay, ano ho bang pangalan nung mapapangasawa ni Lenny?” tanong muli nito sa ina.

“Ang lagi kong nadidinig sa mag-asawa ay Jay e. Iyon, Jay nga marahil.” Sagot ni Aling Tinay sa anak. “Bakit ka ba naging interesado, e dati rati’y wala ka namang pake sa usaping yan.”huling hirit ni Aling Tinay.

“Ano ho? E ano, syempre nay may isip na ako ngayon tsaka gusto ko lang itanong.” Sagot ni Monette at biglang talikod sa ina.

“Buti nalang hindi Ren ang sinabi ni nanay!” munting tili ni Monette. “Sige Nay, tulungan ko na ho kayo dyan.” Wika ni Monette at sinimulan nang diligan ang kabilang hilira ng mga orchids.

Maya-maya pa’y dumating na ang inaantay ni Monette na si Lenny.

“Dyosa! Galing ka daw sa mapapangasawa mo? Tuloy pa pala iyon?” mabilis na wika ni Monette sa paparating na si Lenny.

“Gaga! Di ko papakasalan iyon ano. Akala niya kasi babae rin ang gusto ko.” At pinanlisikan ng mata si Monette.

“Ano?! Bakit naman niya naisip iyon?” takang tanong ni Monette nang biglang, “Homaygas! Len! Si Jay at Ren ay iisa?!” nanlalaki na ring matang wika ni Monette na nagpatango naman ng bonggang bongga kay Lenny.

“Kaya pala alam niyang maganda ka. Syet! Dyosa, parang awa mo na wag mong pakasalan si Ren.” Bulong ni Monette habang hatak-hatak ang kaibigan papunta sa likod ng mansyon.

“Sira! Hindi naman talaga. Pero pano tayo neto ngayon? Dadaan daw ang pamilya nila mamaya dito sa bahay para maghapunan.” Alalang wika ni Lenny.

“Magpapaalam ako kay nanay, sabihin ko dun muna ako sa mga pinsan ko ngayon gabi. E kung bumalik nalang kaya muna ako sa Maynila?” Natataranta nang wika ni Monette at natampal ni Lenny ang noo ng huli.

“Maynila! E kaya nga tayo umuwi dito dahil aattend tayo ng highschool reunion tapos babalik ka ng Maynila, iiwan mo ako dito? Umayos ka. Gagawa tayo ng paraan.” Pangungumbinsi ni Lenny.

“Pero dyosa, seryosong tanong ha. Kahit kailan ba hindi ka nagkagusto kay Ren? Sa gwapo nun hindi mo natipuhan?” tanong ni Monette kay Lenny.

“Ibang level ka na talaga, Mon! Sa tingin mo, kung gusto ko talaga iyon, magpapainom ba ako nung hindi natuloy ang engagement? Labo mo e. Iyong iyo na si Jay este Ren mo.” Natatawang wika ni Lenny at para namang natanggalan ng tinik sa dibdib si Monette sa narinig mula sa kaibigan.

“Pano ba naging Ren si Jay?” tanong ni Monette kay Lenny.

“Simple, Renald Jacob ang buo niyang pangalan. Ayaw niya ng Jacob kaya Jay. Di ba nakalagay sa nameplate nyo iyon sa trabaho?” takang tanong ni Lenny kay Monette.

“Renald lang ang nakalagay.” Simangot na sagot ni Monette.

Falling Slowly: Twenty Two

Chapter 22

“I just came because I wanted to make sure that you really are home.” Masayang wika ni Lenny.

“Yes, I am. Thanks to your boyfriend or should I say girlfriend?” matigas na wika ni Ren at nagtaka naman si Lenny sa sinabi ng binata nang bigla nitong naalala ang naikwento ni Monette at biglang siyang napahagalpak sa tawa. Nagulat naman si Ren sa tawa nito.

“So, you are prince charming? Talaga tong si Mon! Mali pa nang nadenggoy.” Wika ni Lenny na hindi pa rin natitigil sa pagtawa at nagtataka na nang husto si Ren sa inaakto nito.

“Why are you laughing? And why are you asking me if I’m prince charming?!” takang tanong ni Ren kay Lenny.

“Before answering your questions, do you happen to be working at a fastfood in Pio del Pilar st.?” tanong ni Lenny at pinipigilan pa rin ang tawa.

“Yes. You should know, your lover works there too.” Kunot noong sagot ni Ren na lalong nagpahagalpak ng tawa sa kausap na dalaga. Napipikon na si Ren pero pinipigilan niya ang sarili.

“Kaloka! It really is a small world!” bulalas ni Lenny.

“Yes, it is. What so funny about that?” Halata na ang inis sa boses ni Ren at namumula na rin ang tenga.

“I’m sorry. Yes, my boyfriend, Mon. So, you know her pala? That’s great!” pilit na pagseseryoso ni Lenny.

“Yes, she’s also a friend. I didn’t know you’re gay, Len.” Wika ni Ren na halos bulong.

“You know not much about me, Jay.” Mayabang na wika ni Lenny at hindi malaman kung bakit sinasakyan ang lalaking kaharap niya. “Patay ka sa akin Monette! Dinadamay mo pa ako ngayon.” Wika ng isipan ni Lenny.

“Whatever, Len. But thank you because you’ve just provided me with an escape plan if ever our parents decide to proceed with their unfinished business on us.” Wika ni Ren.

“Oo nga ano? Pero teka, don’t you dare tell my parents that I’m gay or you’ll be sorry.” Wika ni Lenny na nakaduro pa ang isang daliri sa binata.

“I promise basta you will help me if ever they continue on with their plans of getting as married, okay?” wika ni Ren at tumango naman si Lenny.

Falling Slowly: Twenty One

Chapter 21

Isang linggo na ang nakalipas at naging maayos naman ang pakikitungo ng mga magulang ni Ren sa kanya. Ni isa sa kapamilya niya’y walang nagbabanggit tungkol sa naudlot na engagement. Wala rin namang gabing hindi naaalala ni Ren si Monette at madalas din siyang natutukso ng kapatid dahil minsan ay naikwento na niya ang dalaga dito. Naalala tuloy ni Ren ang naganap na pag-uusap nila ng ate niya.

Flashback….

“Are you sure she’s just a friend, because from the looks of it, she’s more than that to you. I mean, if you could only see your face when you start telling stories about her, you look so smittened by her!” nangingising wika n Andrea kay Ren na hawak hawak ang gitara.

“She’s just a friend! She can never see me as someone she could have romantic relationship with. Besides, when I saw her they look perfect together. I don’t know! It’s like they deserve each other and yes, I’m happy for them. At least she has someone she can really call her own.” Dismayadong wika ni Ren.

“I don’t get you sometimes. You’re overstressing things again.  Why not just look for someone who can love you back? Life is that simple, baby brother.” Wika ni Andrea at binigyan lang ni Ren ito ng tipid na ngiti.

End of flashback…

“Hey, baby brother! Are you awake? Someone’s here to see you!” masiglang wika ni Andrea sa kapatid na nakahiga pa rin sa kama. Sinimangutan nito ang kapatid at nagtalukbong uli ng comforter. Sabay hatak naman ni Andrea sa comforter at pinilit bumangon ang kapatid.

“Wash up and meet us downstairs! Don’t let your visitor wait that long.” Wika ni Andrea at agad ding lumabas ng kwarto nang makitang pumasok na sa banyo ang kapatid.

“Visitor? Please, not her! I don’t think I am ready to face her.” Munting dalangin ni Ren habang nakaharap sa salamin sa may lababo niya. Agad din namang nag-ayos ito at nagpalit ng damit. Nagmamadali siyang bumaba ng hagdan nang…

“Jay!!!!” sigaw ni Lenny.

“Len.” Simpleng bati ni Ren pero halatang dismayado ng makita ang babaeng itinakdang pakasalan siya. Agad lumibot ang mga mata ni Ren na halos umapoy kakahanap sa ina. Nang makita nito ang inang kanina’y ngiting ngiti hangang dumapo ang nanlilisik na mga mata ni Ren ay nilapitan ito agad.

“What’s the meaning of this? Why is she here? Is this one of your plans?” galit na bulong ni Ren sa inang nakatingin kay Lenny.

“She was in town so I asked her to visit. There’s nothing wrong with that and besides you called off the engagement, right? Isn’t she prettier now?” hirit ng ina ni Ren at napaikot nalang ang eyeballs ng binata sa narinig.

“Be sure that this is not one of your viscious plans. I’m telling you mum, I was able to forget I have a family and I can do that again in a snap.” Gigil na wika ni Ren at hinawakan naman ni Mrs. McKinley ang balikan ng anak.

“I’m not doing anything wrong, son!” inis na ring wika nito at umalis na sa sala.

Nang makita ni Andrea ang pag-alis ng ina ay sumunod na rin ito at iniwan na ang dalawa sa sala.

Falling Slowly: Twenty

Chapter 20

“E ano nanaman ang ginagawa mo dito? Wala si Ren.” Mataray na wika ni Monette sa kakapasok lang na si Anton sa fastfood.

“Alam ko namang wala siya dito e. Hindi nga umuwi iyon.” Mabilis na sagot ni Anton at di na pinansin ang pagtataray ni Monette. Halata namang nabahala si Monette sa sinabi ni Anton. “Oh, e bakit parang nag-aalala ka? May gusto ka sa kaibigan ko ano?” panunukso ni Anton.

“Alam mo kung di ka naman kakain dito at mang-iinis ka lang pwede ka nang umalis. May kasalanan ka pa sa akin ha.” Inis na sagot ni Monette. “Naku, nakalusot nga ako kay Ren mukang dito sa echuserong kaibigan niya hindi.” Wika ng isip ni Monette.

“Pakasungit mo. Actually, gusto ko talagang makausap ka para magsorry. Pasensya na at inatake ako ng kapilyuhan ko kagabi.” Wika ni Anton.

“Pagka ba tinanggap ko ang sorry mo di ka na manggugulo uli dito?” mabilis na sagot ni Monette.

“Ha? Ano, oo. Promise.” Alanganing sagot ni Anton.

“Dahil dyan, okay na. Pwede ka nang umalis.” Wika ni Monette pero seryoso pa rin ang muka.

“Sinabi mo yan ha. Quits na tayo. Sige, salamat…Ms. Monette.” At tinalikuran na nito si Monette.

“Sandali!” biglang pigil ni Monette sa papaalis nang si Anton. Habang si Anton ay hindi lumingon at napangisi sa paghabol ni Monette.

“Sinasabi ko na. Hindi nito natiis ang charisma ko e.” wika ni Anton sa sarili at nilingon si Monette ng punong puno ng confidence sa sarili.

“Ah, itatanong ko lang sana kung anong nangyari kay Ren? Ano kasi e tinatanong na siya ng bisor namin.” Nahihiyang wika ni Monette na napahawak pa sa ulo nito.

“Tinatanong ng bisor mo o gusto mo lang malaman? Kwentuhan kita isang araw, nagmamadali kasi ako e. Sige.” At dirediretso nang umalis si Anton at naiwan naman si Monette na inis na inis sa pambibitin ng binata.

“Buset talaga ang lalaking iyon. Punong puno nang hangin sa katawan. Sana naman walang nangyaring masama kay Ren.” Bulong ni Monette sa sarili at bumalik na sa trabaho.

Dumaan pa ang ilang araw at wala pa ring Ren na nagrereport sa trabaho. Ilang beses na ring dumadaan si Anton sa fast food para din makibalita. Nakagaanan na rin ng loob ni Monette si Anton at napapaladas na rin ang pagtambay nito sa fastfood. Nagkakabiruan na rin sila pero nangungulila pa rin si Monette sa nawawalang si Ren na walang kwentuhan na hindi nito nakakaligtaang isingit sa usapan si Ren.

Falling Slowly: Nineteen

Chapter 19

Masiglang tinungo ni Monette ang fast food. Pakiramdam niya ay next level na ang closeness nila ni Ren simula nang makapag-usap sila kagabi.

“Ces, nakita mo ba si Tisoy ngayon?” tanong ni Monette sa nakatokang kahera.

“Hindi nga e. Bihira namang malate iyon. Bakit mo hinahanap? Kayo na siguro ano?” pang-uurirat ng kahera.

“Malisyosa ka. Nagtatanong lang. Pati kung jowa ko iyon bakit sayo ako magtatanong kung asan siya. Di ba dapat alam ko kung jowa ko nga siya? Di nag-iisip.” Inis na wika ni Monette at nagpatuloy na sa trabaho.

“Sana naman hindi nanaman naisipang kidnapin iyon ng mga magulang niya.” Pag-aalala ni Monette.

Sa kalagitnaan ng pagtatrabaho ay biglang may pamilyar na binatang bumungad sa pinto ng fast food. Nataranta naman si Monette at pilit nagtago sa gilid ng counter.

“Miss, wag ka nang magtago. Nakita na kita e. Lumabas ka na dyan. Di kita kakagatin.” Wika ni Anton sa nakakubling si Monette. Dahan-dahan namang lumabas si Monette at nakasimangot na hinarap ang binata.

“Kung hinahanap mo si Ren, wala siya dito.” Pagtataray ni Monette kay Anton.

“Aba, may gana ka pang magtaray sa akin. Baka nakakalimutan mong may kasalanan ka sa akin.” Mayabang na saad ni Anton sa ngayong nakapamewang na si Monette.

“Wow! Angas mo rin ano? Wala akong kasalanan sayo dahil kagagawan mo iyon. Ngayon kung wala ka nang sasabihin, kailangan ko pang magtrabaho.” Sabay talikod ni Monette at naiwan si Anton na manghang-mangha sa inakto ng dalaga.

Natapos na ang trabaho ni Monette at nililigpit na nito ang gamit. Hindi maiwaksi sa isipan niya ang pagkawala ni Ren nang wala man lang abiso. Kung anu-ano na ang tumatakbo sa utak ni Monette na kahit sa paglabas sa fast food ay si Ren pa rin ang nasa utak nito.

“Psssst!” napalinga si Monette sa narinig at nakitang ang kinabubwisitang lalaki ang naroon.

“Talagang nag-abala ka pang antayin akong matapos magtrabaho ha?” Pikon na wika ni Monette kay Anton na naglalakad papalapit sa kanya.

“Excuse me. Bumalik lang ako dito. Bakit naman kita aantayin?” sagot ni Anton.

“Ano namang masamang hangin ang nagpabalik sayo dito?” tanong ni Monette.

“Hindi ba pumasok si Ren ngayon? Nakita daw kasi siya ng mga kapitbahay naming umalis kanina. May napag-usapan ba kayo? Alam kong dapat sanay na akong nawawala iyon paminsan-minsan pero iba ang pakiramdam ko ngayon e.” dirediretsong wika ni Anton na ikinabahala naman ni Monette. Pinaalalahan nito ang sariling hindi niya dapat sabihin kay Anton ang napag-usapan nila ni Ren nung kagabi pero pano kung may masama ngang nangyari dito? Baka hindi makaya ng kunsensya niya.

“Hindi siya pumasok e. Baka naman may nilakad lang iyon. Masyado kang mag-aalala, parang jowa lang.” panunukso ni Monette.

“Alam mo ikaw, iba ka e. Babae ang jowa ko at hindi si Ren. La ka naman pala talagang kwentang kausap e. Kaya pala di ka kinaibigan ni Ren.” wika ni Anton sabay tisod nito kay Monette na napatid at napasubsob sa nilalakaran niya. Hindi na napigilan ni Anton ang matawa at napatingin naman si Monette sa kanya nang pagkatalimtalim at biglang bumangon sa pagkakadapa.

“Masaya ka sa ginawa mo ha? Napakababaw pala ng kaligayahan mo e. Tantanan mo na ako ha? Ayoko nang makita ang pagmumuka mo.” Galit na galit na wika ni Monette habang dinuduro ang muka ng binata. Tinalikuran na ni Monette si Anton at iika-ikang lumakad.

“Gago ka, Anton! Babae iyon! Magsorry ka!” sigaw ng kunsensya ni Anton sabay habol nito kay Monette.

“Miss, sorry!” sigaw ni Anton pero lalong binilisan ni Monette ang lakad hanggang sa hindi na siya maabutan ni Anton.

Fallin Slowly: Eighteen

Chapter 18

Hindi pa sumisikat ang araw at wala pang tilaok ng mga manok na panabong ng kabitbahay pero si Ren ay gising na gising na. Parang turumpong inimis ni Ren ang mga gamit at nilagay sa maleta. Mabilis na nilock nito ang pinto ng kwarto at bumaba ng apartment. Agad siyang sumakay sa itim na magarang kotseng nag-aantay sa kanya.

Ilang oras ang nakalipas at narating ni Ren ang bahay ng mga McKinley sa Lucena. Tirik na ang araw, at kahit nakaupo lang buong byahe si Ren ay halatang halata ang pagkapagod nito. Pagkahinto ng kotse ay agad bumaba si Ren at binitbit ang kinuhang maleta ng driver sa trunk.

“Manang, get his things and put them in his room.” Wika ng dalagang pusturang pustura’t nakaabang sa bukana ng pamosong pintuan ng mga McKinley.

“Hindi na po. Kaya ko na. Salamat, Manang.” Mabilis na wika ni Ren at tinitigan ang nakatatandang kapatid na sumalubong dito.

“You know you can speak english here. Your tagalog sounds weird.” Wika ni Andrea at ginulo ang buhok ng kapatid. Inis na napatingin si Ren dito at inayos ng isa niyang kamay ang nagulong buhok.

“You look so thin, baby brother. Are starving yourself to death? If mum sees you, she’ll be furious.” Wika ni Andrea na nagsimula nang pumasok sa loob ng bahay.

“Amazing! After 2 years, this is what I get. Not even a Hi?” bulong ni Ren habang naglalakad kasunod ng kapatid.

Nang marating ni Ren ang kwarto niya’y inilapag na nito ang maletang bitbit. Bigla rin namang pumasok si Andrea sa loob at umupo sa kama nito.

“So, are you graduating yet?” kaswal na tanong ni Andrea habang nakatingin sa kapatid na binubuksan ang maleta.

“Not yet but I only have half a year to finish. You?” walang lingon-likod na wika ni Ren habang inaalis ang mga damit sa maleta pero di rin naman siya sinagot ng kapatid. “By the way, I won’t be staying long. I just came because of mum’s so-called-situation. I don’t wanna miss out on my studies again.” Seryosong wika ng binata.

“I know. You don’t have to worry. I think two weeks of your time is enough to make mum feel better.” Wika ni Andrea.

“Where is she anyway? Is she in a hospital?” wika ni Ren at hinarap ang kapatid na babae.

“Of course not, silly. What do you think mum has? She just misses you and just wanted to see you. She’s in her room.” Ani Andrea.

“Really now? I hope I won’t regret this meeting.” Matigas na wika ni Ren.

“Isn’t that too harsh, son?” biglang wika ni Mrs. McKinley sa anak. Nagulat naman si Ren at napaharap sa ginang na nakatayo sa may pinto ng kwarto niya. Lumapit naman din si Ren dito para magbeso.

“Aren’t you exaggeratedly thin!” bulalas ni Mrs. McKinley pagkatapos mahalikan ng anak at hinawakan ang braso nito.

“I just told him that, mum.” Sabat naman ni Andrea.

“The story of my life.” Sigaw ng utak ni Ren at nginitian nalang ang ina.

“I promise son, you’ll gain weight here. Mum will take care of you even if you left us.” Wika ni Mrs. McKinley na may paawa effect pa sa anak. Binigyan naman siya ni Ren ng tipid na ngiti.

“You all very well know why I left.” Bulong na sagot ni Ren at nginitan ang ina.

“You haven’t forgiven me yet.” Wika ng ina nito at sinapo ang isang pisngi ng binata. “Go change and let’s have lunch. You must be starving.” At iniwan na ni Mrs. McKinley ang magkapatid at bumaba sa kusina.

Nakangiting namang nakatingin si Andrea sa kapatid na nagpakunot ng noo ng binata.

“Why are you smiling like that?” takang tanong ni Ren sa kapatid.

“I was just wondering, how on earth were you able to decide to finally visit us? I thought from our last conversation you’ll be giving me a hard time convincing you but here you are. I’m just amazed and I hope you could stay longer.” Wika ni Andrea at akma sanang magsasalita pa si Ren para umapila sa huling sinabi ng ate niya, “I know! You won’t be staying longer than what we’ve agreed upon. Tell me, how is this possible?” tanong uli ni Andrea at namangha sa ngiting binato ng binata sa kanya.

“A friend made me realize that you’re still my family no matter what. But I’m telling you Ands, I can forgive but I won’t forget.” Wika ni Ren at naalala naman ang dalagang naiwan sa Maynila. Naisip niyang magpaalam dito pero wala na siyang oras at di rin naman niya alam kung pano makocontact si Monette.

“A friend or a girlfriend? It sounded different when you said FRIEND.” Panunukso ni Andrea at natatawa dahil napansin niya ang pagngiti ng binata matapos magsalita.

“Shut up! She’s just a friend.” Bulalas ni Ren at napahagalpak na ng tawa si Andrea. Nilapitan naman ni Ren si Andrea at kinilit sa tagiliran nito at nagharutan na sila sa kama.

Falling Slowly: Seventeen

Chapter17b

“Okay lang, wag mo nalang ulitin. Nakakadiri e.” pilit na wika ni Monette dahil batid niya sa sarili na nagustuhan niya ang ginawa ng binata sa kamay niya.

“Yan din ang problema sa pagiging mayaman ano?”, pag-iiba ni Monette sa usapan,” Hindi nagiging kuntento sa yaman at gusto pang lalong yumaman o di ka gagawa ng drastic measures para lang masagip ang kayamanan. Kaya ako masaya na rin ako sa simple kong buhay. Sorry Ren ha. Hindi ko alam na ganyan pala ang pinagdadaanan mo kaya ka pala hindi agad agad nakikipagkaibigan.” Wika ni Monette at binigyan naman siya nang tipid na ngiti ng binata.

“Ganun nga siguro. Kaya nga naging masaya na rin ako sa buhay ko ngayon. Iba rin iyong pakiramdam na galing sa sarili mong paghihirap ang pantustos mo sa sarili.” Ani Ren.

“Oo naman. Pero Ren, nakakaproud ka. Bihira sa mga mayayaman ang tumataliwas sa gusto ng mga magulang dahil takot din silang mamuhay sa di nila nakasanayan. Pero sana dumating iyong panahon na maging maayos din kayo ng pamilya mo.” Wika ni Monette at hinawakan ang balikat ng binata’t nginitian ito.

“Salamat, Monette. Pasensya na kung nasobrahan ako ng kwento. Pakiramdam ko kasi ikaw ang tamang taong pagkwentuhan ko nito e. Di nga ako nagkamali. Salamat uli. Pre.” Ngiting wika ni Ren na nagpasimangot naman kay Monette ng maranig ang huling sinabi nito.

“Bakit? May mali ba akong sinabi. Please wag ka nang magalit sa akin uli. Pinahirapan mo akong matulog nung huli e.” wika ni Ren at biglang natigilan sa huling sinabi.

“What the?! Why’d you say that? Stupid!” namumulang tengang pagbubulyaw ni Ren sa isip niya.

“What?!!! Nahirapan siyang matulog. Why?” tarantang wika ng utak ni Monette.

“Nahirapan! At bakit? Ano naman ako sa’yo’t nahirapan kang matulog nung nag-away tayo.” Panunukso ni Monette.

“Umm, ang ibig kong sabihin… Hindi kasi ako sanay na may kaaway. Iyon! Iyon nga mismo.” Windang na wika ni Ren at napatango nalang si Monette bilang pagsang-ayon pero batid niyang may ibang dahilan ang binata at di nito mapigilang kiligin.

“Akala ko, nagiging bading ka na e at magkakagusto ka na sa katulad ko.” Pangungulit ni Monette.

“Sira! Sa ganda ng girlfriend mo malabong mahulog ka sa akin kahit na maging bading pa ako.” Wala sa isip na wika ni Ren. “Seriously, Ren?! What’s happening to you?” bulyaw nanaman ng utak ni Ren.

“Nakita mo na girlfriend ko? Paano? San?” tarantang wika ni Monette at nananalanging sanay hindi tama ang hinala niya.

“Hindi pa, pero di ba ikaw na mismo ang nagsabing maganda siya. Baka gusto mo na akong ipakilala sa kanya. Tutal naman napakabigat ng kinwento ko sayo at buddies na tayo ngayon. Ano sa tingin mo? Pwede ko na ba siyang makilala ngayong gabi?” wika ni Ren na pangisi-ngisi.

“Please, let her say no.” munting panalangin ni Ren.

“Tse! Hindi mangyayari yang sinasabi mo. Saka na iyon. Pati diba hindi kita pinilit magkwento. Kaya wala akong utang sa’yo.” Mabilis na sagot ni Monette.

“Oh, galit ka nanaman. Nagbabakasakali lang. Tara na’t magmamadaling araw na. Hindi na uwi nang matinong babae iyan.” Natatawang wika ni Ren at tumayo.

“Ako? Babae? Gusto mo talagang maghalo ang balat sa tinalupan?” taas isang kilay na wika ni Monette kay Ren at natawa naman ang huli sa kanya.

“Sabi ko na e. Mahahighblood ka nanaman e. Biro lang. Halika na.” at inalok ang isang kamay para maitayo si Monette. Wala naman sa sariling kinuha ni Monette ang kamay na iyon at tumayo. Pagkatayo nya’y naitapak ni Monette ang isang paa sa nakaumbok na bato at nabuwal. Maagap naman siyang nasalo ni Ren. Pagtingala ni Monette ay tumambad sa kanya ang mga kulay tsokolateng mata ng binata at napangiti ito’t ganun din naman ang binata. Bigla namang may sumitang mga naglalakad sa kanila kaya natauhan silang pareho at tinulungan na ni Ren si Monette na tumayo ng maayos.

“Imbyerna galore si kuya! Sumitsit pa e, moment na iyon! Asar!” wika ng utak ni Monette.

“That was close!” sapo sa dibdib na bulong ni Ren.

“Ano iyon?” biglang tanong ni Monette na inaayos ang sarili.

“Wala. Tara na.” wika ni Ren at inalok nanaman ang kanyang kamay sa dalaga. Napatingin naman si Monette sa mga kamay na iyon at binaling ang paningin sa binatang nag-aantay sa kamay niya.

“E ano yan?” sabay turo sa nakalahad na kamay ni Ren. Biglang bawi naman ni Ren nang matauhan sa ginawa.

“Grabe na!!! Ibang level na ako! Tsk! Kung di lang ako nagpapanggap, Ren. Nakapalupot na ako sayo ngayon. Siyaks!!!” sigaw ng isip ni Monette habang si Ren naman ay napangisi at napakamot sa ulo.

“I’m loosing my senses here. Stop acting like a boyfriend and walk!” pagdidikta ni Ren sa sarili’t nagsimula nang maglakad.

“Uy, antay!” sigaw naman ni Monette at hinabol si Ren.

Falling Slowly: Seventeen

Chapter 17a

Magkatabing naupo ang dalawa sa bench at tanging ang buwan lang ang nagbibigay ng liwanag sa kanila. Halata na ang ilangang nagaganap sa dalawa dahil walang sinumana ng gustong magsimulang magsalita.

“How am I ever gonna start this conversation? Please Monette ask me a question. This is so hard.” Bulong ng utak ni Ren habang nakatingala sa maliwanag na buwan.

“Ano ito? Uupo nalang tayo dito? Sige na magtatanong na ako.” Wika ni Monette na wari’y nabasa ang utak ng binata. Umayos naman ng upo si Ren para makita niya ang muka ng kausap.

“The moon is making her features more beautiful.” Wika ng isip ni Ren at walang malay na napangiti sa dalagang nakayuko at sinasara ang zipper ng bag. Napansin ni Ren ang isang manipis na bugkos ng bugkos ng buhok na nakatakip sa isang mata ni Monette at inayos niya ito’t isinukbit sa isang tenga ng dalaga. Nang maramdamin iyon ni Monette ay agad itong tumingala at biglang binawi ni Ren ang tingin.

“Game! Pamilya mo ba ang kausap mo sa phone kanina? Kahit bulong iyon Ren, ramdam ko ang puot sa’yo.” Seryosong wika ni Monette.

“Oo, kapatid kong babae. Lumayas kasi ako sa amin at sinusubukang mamuhay ng mag-isa.” Sagot ni Ren na nakatingin pa rin sa kawalan.

“Napakagwapo naman nang anggulong ito. Sana sa akin ka nalang tumuloy nung lumayas ka. Magtigil ka!” pakikipagusap nanaman ni Monette sa sarili.

“Gano na katagal? Tsaka, bakit naman? Ako nga kahit gustong gusto ko sanang kasama ko ang pamilya ko hindi pwede kasi kailangan nilang magtrabaho. Samantalang ikaw, mukang galing ka sa mayamang pamilya pero natitiis mong di sila nakikita?” wika ni Monette at napatingin naman si Ren sa kanya at binigyan ng ngiwing ngiti.

“5 years? I have to make a choice. Kung nanatili ako sa puder nila, magiging bilanggo ako sa mapandikta nilang pamumuhay. That’s not the life I want.” Seryosong tugon ni Ren kay Monette. Iba ang pakiramdam ni Monette nang magsimulang magsalita si Ren na parang komportableng komportable itong iparinig ang nakakahumaling na accent niya.

“Hmmm. Sa sinasabi mo parang batas militar sa inyo. Kung di mo mamasamain para lang maintindihan ko, ano bang bagay na pinapagawa sayong ayaw mo at nagawa mong lumayas sa inyo?” wika ni Monette na halatang halata na sa muka ang pagkaconcern.

“Tutal nagsasabi na rin naman ako sayo, lubusin ko na.” ngiting wika nito kay Monette at tumango naman ang huli sa kanya. “Mga bata pa lang kami, may nirereto na silang babae para daw maging asawa ko in the future. Hindi ko iyon iniinda noon kasi mga bata pa naman kami e. Pero six years ago, 16 years old palang ako noon. Gusto nila akong maghomeschool dahil ayaw nilang makakilala ako ng ibang babae bukod sa nireto nilang babae. Magkacollege na ako nun, Monette. I hated the idea of arranged marriage especially when home schooling came into the picture just because they’re scared that I might fall for someone else. They didn’t even think about my own welfare.” Dirediretsong wika ni Ren. Mangha namang nakikinig si Monette.

“Natural na talaga sa mga mayayaman ang mga ganyang eksena ano? So, kung hindi ka nila pinagpapahomeschool, okay lang sayo ang arranged marriage? Wag kang papayag!” bulalas ni Monette at nagulat din sa huli nyang nasabi. Napangisi naman si Ren.

“I’d probably go with it for awhile but just until I finish studying ang get my own job. That was my plan but everything changed when on that same year they announced our engagement. I was only 16, we were both 16 years old and yet they are really trying their best to keep us together even in that age. I couldn’t stand it. So when the party ended, I got my things and went straight to a friend’s old apartment where I live now. No one in my family knew where I was, until they hired an investigator to follow me around. That was so hard for me. They even staged a kidnapping just so I’ll get scared and think that I need my family to save my life until I learned that my own family did that to me.” Nagpipigil na ng luhang wika ni Ren dala nang galit na nanumbalik. Awang-awa naman si Monette sa naririnig.

“Grabe naman iyon! Pinakidnap ka? Bakit dun ka pa rin tumutuloy sa apartment na iyon? Dapat lumipat ka na.” windang na wika ni Monette na gustong gusto nang aluin si Ren.

“I told them if they bug me again, they’ll never see me alive.” Matigas na wika ni Ren na ikinagulat naman ni Monette at napahawak sa kamay ni Ren.

“Naku! Yan ang wag mong gagawin, ni isipin wag mong iisipin. Nakakaloka ka.” Wika ni Monette pero hindi pa rin inaalis ang kamay sa binata kaya si Ren ipinatong na rin ang isa pang kamay sa kamay na nakahawak sa kanya.

“That’s all I could think of. Because, you see if I die, they won’t have a chance of getting that girl’s family’s wealth. I am their only hope to save our family businesses and in keeping me alive would mean that they still have a shot on convincing me. But they are so wrong about that.” Gigil na wika ni Ren at di sinasadyang nahigpitan nito ang hawak sa kamay ni Monette kaya napa-aray ang huli. Nang marinig naman iyon ni Ren ay agad inalis ang hawak nito sa kamay ni Monette at wala sa isip na kinuha ang nasaktang kamay at binigyan ng munting halik. Nagulat naman si Monette at binawi ang kamay at tinitigan ng masama si Ren kahit na sa loob loob nito’y halos lumabas ang puso niya sa sobrang kakiligan.

“I’m sorry. I’m used to doing that to my sister. I’m sorry.” wika ni Ren na nakatitig pa rink ay Monette.

Falling Slowly: Sixteen

Chapter 16

Naisipan muna ng dalawang kumain sa isang karenderya bago umuwi. Umorder sila ng tig-isang ulam.

“Manang, isa pa nga pong rice!” walang pakeng sigaw ni Monette sa tindara. Nagulat naman ang ale dahil pangatlong order na iyon ng kanin ng dalaga. Napatingin din naman si Ren sa katabi at natatawa habang umiinom ng softdrink.

Pagka-abot ng tindera ng kanin ay agad itong nilantakan ni Monette. Hindi nito namalayan na nakatitig na pala sa kanya si Ren at manghangmangha dito.

“She really is not a girl. She doesn’t care if everyone is staring at her. Interesting.” Napapangiting pagsasaisip ni Ren na hindi pa rin naalis ang tingin sa dalaga. Naramdaman na ni Monette na may nakatingin sa kanya kaya biglang baling ito kay Ren.

“Ano, gagawin mo kong ulam? Pre, maalat-alat ako ngayon, galing akong trabaho di ka masisiyahan sa lasa ko. Kumain ka na dyan. Lalamig nang husto ang ulam mo, di na masarap yan. Burp!” naitutop ni Monette ang kamay sa bibig pagkadighay at napatawa sa reaksyon ni Ren na napanganga pa sa pagkalakas na dighay ng dalaga. “Sorry” malambing na wika ni Monette at nginitian si Ren.

“Oh my! Not that smile again. Geez, focus!” napailing na wika ni Ren sa sarili.

“Ulam? Matinik pa ako sayo. Nakakatuwa ka kasing kumain. Parang gutom na gutom lang. ” wika ni Ren at isinubo ang natitirang pagkain sa plato.

“Ganto nga talaga ako kumain. Di ba sabi ko naman sayo gusto kong tumaba.” Wika ni Monette habang ngumunguya nang biglang, “Tubig!” at nasamid ang dalaga nataranta naman si Ren at inabot ang kanyang softdrink sa dalaga at hinimas ang likod nito. Ininom naman agad ito ni Monette. Nang umayos na ang pakiramdam ay natitigan nito ang bote ng softdrink.

“Syet! Nagkiss na kami!” ngiting sigaw ng utak ni Monette sabay abot ng bote kay Ren. Naweirduhan naman ang binata dito.

“Salamat.” Wika ni Monette at balik uli sa pagkain.

“Dahan-dahan kasi, Monette.” Natatawang wika ni Ren.

Inantay nalang ni Ren na matapos si Monette kumain.

“Ate, bayad ko.” Wika ni Monette at inaabot ang bayad sa tindera ng biglang pinigilan ni Ren ang kamay na iyon at napatingin si Monette sa binata. Nagpang-abot nanaman ang mga tingin nila at parang nahulog nanaman si Monette sa mapangusap na mga mata ni Ren. Nang makita ni Monette ang ngiti ni Ren ay binawi nito ang kamay.

“Ako nang magbabayad.” Ngiting wika ni Ren at nagmustra naman si Monette ng go signal sa binata at nag-ayus na’t tumayo sa kinauupuan.

Sabay na silang naglalakad pauwi at parang walang gustong maunang magsalita.

“Magtanong ka na.” Wika ni Ren na nakatingin sa nilalakaran. Napatingin naman si Monette sa binata at napakunot noo. “Itanong mo na iyong gusto mong itanong tungkol sa narinig mo kanina.” Pagpapatuloy ni Ren.

“Sabi naman sayo, di ako mapang-urirat na tao. Kung gusto mong magshare, magshare ka, makikinig ako.” Tipid na ngiting sagot ni Monette kay Ren na nakatingin din sa kanya. “Pero teka, mahaba ba yan? Baka gusto mo munang umupo tayo dun sa may bench.” Sabay nguso ni Monette sa bench. Tinungo na nila iyon at umupo.

Falling Slowly: Fifteen

Chapter 15

Pinagmamasdan ni Ren si Monette sa malayo. Hindi nito malaman kung pano pakikiharapan ang dalagang alam niyang inis pa rin sa kanya dahil kaninang pagpasok niya ay nakita niya ang mabilis na pag-iwas ng dalaga sa kanya.

Pumunta si Ren sa locker room at di niya inaasahan na naroon si Monette na nakaupo sa isang upuan at nagtetext. Nang maramdaman ni Monette na may nakatingin sa kanya ay tumingala ito’t nakipagsukatan ng tingin kay Ren na nakatayo malapit sa pinto ng locker room. Walang ibang nagawa si Monette kundi ang tanguan ang binata sabay balik sa pagtetext. Samantala, si Ren ay lubos lubos ang kagustuhang makausap si Monette bago sana matapos ang break time niya. Para namang hindi nakikisama ang tadhana’t bigla nitong narinig ang ringtone niya galing sa kanyang locker. Dali-dali namang pinuntahan ni Ren ang cellphone niya at lumabas ng locker room para sagutin ito. Nagtaka naman si Monette kung bakit parang tarantang sinagot ni Ren ang telepono.

Sa likod ng fast food…

“I told you, I can’t. Not now. I’m almost done with my studies. I can’t afford to repeat another sem just because you said so.” Halos bulong na wika ni Ren.

“Why what happened? Please don’t try to trick me again. Because if you do, I swear to God you will never ever see me again.” Namumula na ang tenga ni Ren.

“I’ll let you know. Please give me a day or two to decide. I have to go, my break is almost done. Bye.” Napahawak sa batok niya si Ren ng matapos ang tawag. Hindi na niya malaman kung anong gagawin.

“I might as well see what they’re up to now.” Wika ni Ren sa isip niya at ibinulsa na ang telepono’t pumasok sa fast food nang…

“Kanina ka pa dyan?” gulat na wika ni Ren kay Monette na nagulat din. Gusto sanang magsinungaling ni Monette pero hindi niya magawa kaya tumango na lang ito. Lalong namula ang tenga ni Ren sa pagtango ng dalaga kaya hinawakan niya ito sa siko at hinatak papuntang locker room. Gusto mang magpumiglas ni Monette ay hindi niya ginawa dahil ayaw niyang gumawa ng eksena. Sinilip ni Ren ang locker room kung may tao, nang masiguro nitong wala ay pumasok sila sa loob.

“Anong narinig mo, Monette?” wika ni Ren sabay bitaw sa siko ni Monette.  Hindi naman maintindihan ni Monette pero parang ibang tao ang kaharap niya ngayon dahil sa nanlilisik na mga ni Ren.

“Wag kang mag-alala Ren, wala akong pagsasabihan tsaka hindi ko naman sinasadya. Promise. Sorry na.” nagmamakaawang wika ni Monette sa binata.

“Pero ano nga ang narinig mo? Lahat ba? Magsabi ka ng totoo, Monette!” sabay yugyog ni Ren kay Monette. Dali namang inalis ni Monette ang mga kamay ni Ren sa magkabila niyang balikat at sinampal ang binatang naghehesterya. Nasapo ni Ren ang pisnging natamaan at napatingin kay Monette na nangingilid na ang luha sa takot dahil sa pinapakitang asal ni Ren. Natauhan naman si Ren at natampal ang noo.

“I’m sorry. I’m so sorry, Monette.” Wika ni Ren na hindi na naitago ang natural na accent. Habang si Monette ay nanatiling nakatulala sa binata at tumulo na ang luha. Agad namang pinunasan ni Ren ang mga luhang iyon at niyakap si Monette.

“Sorry. I didn’t mean to.” Bulong ni Ren kay Monette. Para namang napakalma si Ren sa init ng yakap na iyon at napapikit pa nang biglang kumalas sa kanya si Monette.

“Pre, promise di ko ipagsasabi. Hindi kita papakeelaman. Isipin mo nalang na wala akong narinig kanina. Sige na alis na ako.” Mabilis na wika ni Monette at nawindang din sa ginawang pagyakap ni Ren sabay punas sa luha niya at tinalikuran ang binata. Hindi naman inaasahan ni Monette na hahawakan ni Ren ang isang kamay niya at pinaharap sa kanya.

“Ohmygawd naman! Talagang pinahihirapan ako. Wag kang titingin sa mata niya Monette, pigilan mo ang sarili mo.” Bulong ng utak ni Monette na halos manghina naman ang tuhod kaya naman sa sahig natuon ang mga mata ng dalaga.

“Perhaps, I need to let this out.” Wika ng utak ni Ren.

“Magsabay tayong umuwi mamaya, ha? Kailangan ko na rin sigurong ilabas ito, dahil konti na lang sasabog na ako.” Wika ni Ren na nakatingin sa dalagang nasa harap niya. Pakiramdam ni Ren ay tama lang na sabihan niya si Monette dahil pinagkatiwalaan din siya nito.

“Sige, magkita nalang tayo sa labas mamayang closing.” Wika ni Monette na hindi pa rin nakatingin sa binata at inalis ang kamay sa pagkakahawak ni Ren.  “Sige, labas na ako baka hinahanap na tayo e.” nagmamadaling wika ni Monette at nauna nang lumabas ng locker room.

Falling Slowly: Fourteen

Chapter 14

“Hay, naku mukang wala nanamn sa mood si bugnuting Ren.” Bungad ni Kian sa kakapasok palamang na si Ren sa apartment.

“Alam mo na palang wala sa mood umeepal ka dyan.” Sabat naman ni Anton na pumupwesto nanaman sa tabi ng telepono.

Samantalang si Ren ay pinanindigan na ang pagkawala sa mood at umupo nalang sa sala’t nanood ng basketball. Bigla namang dumikit sa kanya si Kian.

“Sir, gusto nyo po ng masahe?”biglang lapit naman ni Kian kay Ren at akmang mamasahiin ito pero agad ding umiwas si Ren at umusog sa kinauupuan. Natawa naman si Kian sa ginawa ni Ren.

“Ren, anon gang pangalan nung morenang babaeng katrabaho mo, ung mahabang buhok?” biglang tanong ni Anton kay Ren. Takang napatingin naman si Ren kay Anton bago ito sumagot.

“Morenang mahaba ang buhok? Di ko kilala iyon. Katrabaho ko lang. Bakit mo naitanong? Alam ba ni Candice yan?” seryosong wika ni Ren at hinarap uli ang pinapanood na laro sa tv.

“Napaka-impossible mo naman Ren na hindi mo kilala iyon e ang tagal mo nang nagtatrabaho dun. Pati tinatanong ko lang dahil naisahan ako nun isang beses sa mall.” Halatang pikon na tugon ni Anton at napatingin naman si Ren sa kanya nang pagkatalim-talim.

“Panong naisahan? Nagkita na kayo dati?” wika ni Ren na halata na ring takang taka sa expression ng muka niya. Kaya naman si Anton ay nagkwento na at wala nang tigil sa kakatawa si Kian sa narinig na kwento. Samantalang si Ren ay hindi malaman kung anong reaction ang ibibigay kay Anton. Kilala nito ang binata na kahit may Candice na e matinik pa rin sa babae.

“What? Monette is not a girl. What are you worried about?” pagmumuni-muni ni Ren.

“Pasensya na, bro. Di ko talaga nakakausap iyong sinasabi mong babae e.” pagmamaang-maangan ni Ren na hindi rin naman niya maintindihan sa sarili kung bakit kailangan nyang ipagkailang kilala niya si Monette sa harap ng kaibigan.

“Alamin mo naman ang pangalan. Gusto ko lang gumanti e. Teka, baka pwede mo kong tulungan, Ren?” wika ni Anton habang si Kian ay natatawa pa rin sa tabi ni Ren. “Masyado ka nang natutuwa dyan, Kian, baka mamaya magpasabog ka nanaman ng lagim sa kakatawa mo. Tumigil ka na!” bulyaw ni Anton kay Kian na nagmake face naman dito.

“Idadamay mo pa ako. Nananahimik ako dun sa trabaho ko e baka mapatalsik pa ako dun. Kailangan ko iyong trabaho na iyon para makapagbayad ng upa dito.” Sagot ni Ren.

“Labo mo. Kala ko kaibigan ka. Pwes, ako na lang ang gagawa.” Mabilis na tugon ni Anton na nagpataranta naman kay Ren.

“Hoy, anong balak mo? Babae iyon, hindi mo nalang palampasin tutal mali ka rin e. Pinagkamalan mo siyang saleslady.” Nababahalang wika ni Ren.

“O e akala ko ba di kayo close nun, bakit concern na concern ka? Just wait and see, Ren. May araw din sa akin ang babaeng iyon.” Mayabang na wika ni Anton sabay dial sa telepono.

“Sige na. Ako nalang mag-gaganti sa’yo. Ano bang gusto mong gawin?” wika ni Ren. Mukang mapapasubo siya sa kaibigan pero alam niyang malulusutan niya iyon.

“Yun naman pala e. Sige planuhin natin mamaya. Kausapin ko lang si Candice. Bro, baka pwedeng pakihinaan ang tv?” sagot ni Anton kay Ren. Sumunod din naman si Ren at hininaan nito ang pinapanood.

Falling Slowly: Thirteen

Chapter 13

Sa bawat kilos ni Monette ay matamang nakabantay ang mga mata ni Ren. Hindi pa rin niya maintindihan kung bakit nainis ang dalaga sa kanya. Pakiramdam tuloy niya’y hindi pa niya talaga ganun kakilala ang dalaga.

Closing na at di pa rin siya kinikibo ni Monette. Inantay niya ito sa locker room pero halatang iniiwasan na siya ng dalaga. Hindi naman mapakali si Ren at hindi niya maintindihan kung bakit ganun nalang ang epekto ng di pagpansin ng dalaga samantalang dati’y halos hindi sila magkibuan nito. Nang mainip si Ren ay lumabas na rin ito.

“Hay salamat wala na. Napakahirap naman nito, Lord! Bakit kasi sa kanya pa ako nagpanggap? Pano na ang pangarap kong maging prinsesa niya kung isang prinsipe din ang tingin niya sa akin? Gaga ka kasi! Ang daming pwedeng excuse.” Inis na pakikipagusap ni Monette sa sarili habang kinukuha ang gamit sa locker. At dali-dali na itong lumabas.

“Monette!” sigaw ng isang pamilyar na boses. Hinanap naman agad ni Monette san nanggagaling iyon at pagbaling niya’y nakita niya si Ren sa may poste. Isang matinding irap ang itinugon niya dito.

“Hoy, Monette! Kung makairap ka parang babae lang.” paghabol ni Ren dito.

“Tsk! Ano bang gusto mo? Ako napipikon na sa’yo ha. Uupakan na kita dyan.” Matigas na wika ni Monette. Gusto naman matawa ni Ren sa sinabi ng dalaga pero pinigilan nito ang sarili.

“Ito naman. Sorry na. Hindi ko na uulitin.” Pagsusumamo ng binata at nang lumingon si Monette sa kanya’y binigyan niya ito ng kanyang boyish smile.

“Ayun e! Wala na! Buo na ang gabi ko! Napakahirap!” sigaw ng isip ni Monette.

“Sige na, okay na! Umuwi ka na at uuwi na rin ako.” Pagseseryoso ni Monette at binilasan ang lakad. Humabol naman agad ang binata.

“Sabay na tayong umuwi para may makausap naman ako habang naglalakad.” Mabilis na wika ni Ren sa nakatalikod na si Monette.

“Syet! Okay din pala itong drama ko. Biruin mong gusto nanaman akong sabayan. Kaya lang Monette pare ang tingin niyan sayo. Tsk!” naiinis na bulong ng isip ni Monette at napaismid siya.

“Ren, okay na tayo pero gusto ko sanang mapag-isa e.” sagot nito kay Ren na ngayo’y nasa tabi na niyang naglalakad.

“Bakit?” pangungulit ni Ren.

“Kailangan kong mag-isip.” Iritang sagot ni Monette. Di na malaman ni Monette kung ano ang irarason sa binata kahit na gustong gusto sana niyang sumabay dito. Pero pakiramdam niyang konti nalang ay mahahalata na rin ang tunay niyang kulay dahil batid nitong observant nga ang binata.

“May problema ka ba, Monette? Pwede mo kong sabihan. Promise makikinig ako.” Wika ni Ren na hindi rin malaman kung bakit sobrang concern ito sa dalaga.

“May problema kami ng girlfriend ko, okay? Kaya di nakakatulong ang pangungulit mo. Wag muna ngayon Ren. Utang na loob!” at tinapunan nanaman ng malilisik na tingin si Ren na nagulat sa pagkakasabi ng dalaga.

“Okay. Sorry. Di ko alam e. Di na kita sasabayan.” Taas kamay na wika ni Ren at hinayaan nang maglakad si Monette.

“Pocha! Ganun ganun lang. Hindi man lang ako pinilit? Kainis ha. Dyan ka na nga. Bukas nalang uli.” Wika ni Monette sa sarili at binilisan na ang lakad.

Ilang minuto pa’y nakarating na rin si Monette sa boarding house. Nakaaabang naman ngayon si Lenny sa gate na ipinagtataka ni Monette.

“Dyosa, anong ginagawa mo dyan? Si Ate Nelia nanaman ba?” tanong ni Monette kay Lenny at napatingin naman ang huli sa paparating na kaibigan.

“Naku, Mon! Oo e. Napapansin ko ha lately napapadalas ang layas nun sa gabi. Baka mamaya marape iyon sa daan.” Alalang sagot ni Lenny sa kaibigan at bineso si Monette.

“Ikaw naman. Hayaan mo na si Ate Neliang rumampadu. Tsaka malay mo gusto talaga nung marape. Pagbigyan na natin. Tara na’t pumasok na tayo sa loob, nilalamok ang dyosa ko dito.” Sabay akbay ni Monette kay Lenny at sabay na silang pumasok sa boarding house.

“Maganda nga ang girlfriend niya.” Bulong ni Ren sa sarili nang makita ang dalawa. Hindi napansin ni Monette na nakasunod pala sa kanya si Ren at di rin naman lubos maisip ni Ren kung bakit niya sinundan ang dalaga. Iiling-iling na iniwan nito ang lugar at dumiretso nang umuwi.

Falling Slowly: Twelve

Chapter 12

Kinabukasan ay hindi rin maintindihan ni Ren pero excited siyang makita si Monette. Alam niya na ang preference ng dalaga at pakiramdam niya ay pinagkatiwalaan siya ng husto nito o iyon lang ang tanging bagay na gusto niyang paniwalaan at ayaw entertainin ang idea na baka nga nahuhulog na siya sa dalaga. Pero hindi niya maitatanggi nang biglang pumasok ang muka ni Monette sa isip niya’y parang nabura ang masamang panaginip niya kagabi.

Nang matapos ang last class ng binata ay halos magmadali itong pumunta sa pinapasukang fast food. Nang makarating doon ay agad inilibot ni Ren ang paningin at dun niya nakita si Monette malapit sa counter at kausap ang isang crew.

“Monette! Ang aga mo ngayon ah.” Masayang bati ni Ren sa dalaga na halatang nagulat sa masiglang bati nito.

“Natural! Early bird talaga ako ngayon kasi wala iyong prof ko kanina.” Sagot ni Monette na halatang pinipilit palalimin ang boses.

“Umayos ka nga ng sagot mo. Alam ko na, matigas ka.” Natatawang wika ni Ren at binelatan naman siya ni Monette.

“Daming satsat neto. Magtime in ka muna baka malate ka.” Wika ni Monette sabay apir naman ng binata sa kanya.

“Hoy, Monette! Kelan pa kayo naging close nun ni tisoy?” tanong ng isang crew.

“Ngayon lang.” mabilis na sagot ni Monette sabay layas sa counter.

Naging busy naman ang lahat sa fast food kaya hindi nakapag-usap sina Monette at Ren. Pero si Monette kahit magkaganun ay nakakalusot pa rin ng sipat sa binata. Kahit sa konting silip sa paminsan minsang ngiti ng binata ay halos matunaw ang puso ni Monette.

“Miss, ito na po iyong order niyo. May kulang pa po ba?” tanong ni Monette sa babaeng customer. Matapos umiling ang kausap ay umalis na si Monette sa lamesa nito at tinungo ang likod ng fast food.

“Ano iyon, Monette?” biglang wika ni Ren kay Monette na busy sa pagaayos ng uniporme.

“Pambihira! Anong ano iyon? Bakit?” takang tanong ni Monette kay Ren.

“Asus! Iyong babae kanina. Tinititigan ka na e di mo man lang nginitian.”panunukso ni Ren.

“Anong babae?” kunot noong tanong ni Monette.

“Panggap ka naman dyan! Maganda naman iyong babae ah. Di pasado sayo iyon? Ganun ba kaganda ang girlfriend mo’t di ka na nakaka-appreciate ng iba?” pangungulit ni Ren at saka palang naalala ni Monette na sa paningin nga pala ng kaharap niyang binata ay binata din siya.

“Tsk! Linchaaak naman! Bakit ko ba nakalimutan ang drama ko? Kainis.” Busit na busit na pakikipagusap ni Monette sa isip niya.

“Ahhhh! Iyong kanina? Sus! Walang binatbat iyon sa dyosa ko…. Pre!”  wika ni Monette. “Baduy mo, Monette! Pre?! Umayos ka!” at napangiwi sa naisip habang si Ren ay natawa sa nasabi niya.

“Naiintriga na talaga ako sa girlfriend mo. Kelan ko ba makikilala iyan?” pangungulit nanaman ni Ren.

“Naku Ren, walang pag-asa! Di mashowbiz ang jowa ko.” Naiinis na sagot ni Monette kay Ren.

“O e bakit parang napipikon ka? Pati, jowa? Teka nga, tibo ka ba talaga o bading? Ikaw ha, parang confused ka.” Sabay sundot ni Ren sa tagiliran ni Monette. Isang matalim na tingin naman ang isinagot ni Monette sa binata na ikinagulat ng huli.

“Sorry! Galit ka? Nagbibiro lang ako.” Wika ni Ren at hinawakan ang braso ni Monette. Nang maramdaman ni Monette ang mainit na palad ng binata sa braso niya ay para namang may kuryenteng dumaloy sa kanya at di niya napigilang pamangiti.

“Syet! Umayos ka! Kereng-keng na ito.” sigaw ng utak ni Monette sabay tapik sa kamay ng binata at iniwan itong nakatulala.

“What’s wrong with her? I don’t think I said something offensive or did I? But that smile!” inis na bulong ni Ren sa sarili matapos siyang layasan ni Monette. Inayos nito ang sarili at saka bumalik sa loob ng fast food at nagtrabaho nang muli.

Falling Slowly: Eleven

Chapter 11

“Ay! Kinuyog ng bubuyog! Ano ba, Monette!” gulat na gulat na wika ni Lenny nang biglang bumulaga sa harap ng pinto ng boarding house ang nakasimangot at sabukot ang buhok na kaibigan. Binigyan naman siya ng tipid na ngiti ni Monette.

“Hinay-hinay sa kape, dyosa. Ano ba kasing ginagawa mo dyan sa pinto para kang gwardya sibil?” tanong ni Monette at sabay hinawi ang buhok na nakahambalang sa muka niya.

“Si Ate Nelia kasi wala pa. Inaabangan ko e. Pero bakit sambakol ang pagmumuka mo, Mon?” tanong nito sa kaibigan.

“Bago ang lahat, dyosa. Gusto ko nang magsorry sayo ngayon palang. Nakompormiso kasi kita kay Ren.” Ngiwing wika ni Monette sa kaibigan na naguluhan sa sinabi nito.

“Anong kompormiso? Naku parang hindi masaya iyan.” Alalang wika ni Lenny.

“Sorry talaga. Bigla nalang kasing lumabas sa bibig ko e. Kundi ko naagapan malamang nahuli na ako ni Ren na may gusto ako sa kanya.” Pagsasalaysay ni Monette sa kaibigang nag-aantay ng paliwanag.

“Ano ba kasing nangyari? Pati pakiclarify ang kompormiso at kinakabahan ako sa sinasabi mo.” Napapailing na wika ni Lenny.

“Okay. Pero sana okay din lang sayo na papasukin muna ako sa loob. Malamok kasi dito.” Pagmamakaawa ni Monette at natawa naman si Lenny nang isiping hindi pala niya pinapasok ang dalaga at naguusap sila sa may screen ng pinto.  Nang makapasok at makaupo sa sofa ang dalawa ay nagsimula nang magkwento si Monette.

“Ano?! Loka ka talaga! Pagdating talaga sa Ren na yan nawawala ka sa tamang pag-iisip. Bakit mo sinabing Tibo ka? Pati ako gagawin mo pang jowa. Alam mo namang kahit gano ka kaganda hindi kita papatulan, Mon.” windang na wika ni Lenny sa kaibigan na ngayon ay napapakamot na lang sa ulo.

“Wala na e. Napasubo na ako. Kesa naman mapahiya ako’t malaman niyang gusto ko siya tapos ipagtabuyan ako. Hayaan mo hindi naman kita ipapakilala sa kanya e. Promise.” Pangungumbinsi ni Monette sa kaibigan.

“Pano mo ngayon malulusutan yan? Tsk! Pano ka magugustuhan nun ngayon kung ang tingin niya sa iyo e one of the boys? Lukaret!” sabay pektus sa kaibigan. Nasapo naman ni Monette ang bumbunang natamaan.

“Hindi ko nga alam. Pakiramdam ko kanina lumagapak ako mula 8^th floor gang basement. Pero sorry talaga ha. Pasensya na. Hindi ko na tuloy alam pano ako aakto sa harap niya. Paninindigan ko nalang siguro.” Simangot na wika ni Monette.

“For now, kailangan mo talagang panindigan yan, friend. Tsumempo ka nalang uli para mabawi mo iyong pagsisinungaling mo sa kanya.” Payo ni Lenny.

“Oo nga. Pero alam mo nahihiwagaan na talaga ako sa taong iyon. Parang may tinatago siya na hindi ko talaga mahinuha. Iyon pa naman ang weakness ko parang Sudoku pag-iisipin ka.” wika ni Monette.

Di pa rin makapaniwala si Ren sa naganap kanina at sa nabunyag na lihim ni Monette. Pero naglalaro sa isip ni Ren ang mga mapanlusaw na titig ni Monette sa kanya dati pati na rin ang ilang boltahe ng kuryenteng dumaloy sa katawan niyang nang magdampi ang balat nila ni Monette. Marahil ay mahusay lang talagang magtago si Monette tulad niya. Kahit gustong iwaksi ni Ren ay hindi niya maiwasang di madisappoint sa nalaman. “Umayos ka. Para kelan mo lang lubusang nakilala iyong babae. Don’t tell me you’re falling for her already? That’s not you Ren!” pagsuway nito sa sarili at inayos na ang unan para matulog.

****

Hapung-hapong napabangon sa kinahihigaan niya si Ren. Wala pa sigurong tatlong oras ang naitulog niya nang dalawin siya ng panaginip. Pilit niyang inaalala ang naganap sa panaginip niya.

Salu-salo.

Maleta.

Susi sa apartment.

Nasapo ni Ren ang noo. Binabalikan nanaman siya ng nakaraan niyang pakiramdam niya’y isang malaking bangungot. “They’ll never win.” Bulong nito sa sarili at pinilit na bumalik sa pagtulog.